دلم هوس دوستم را کرده . می دانم این یک کشش دو جانبه است . صدایی از کسی در نمی آید اما درونمان غوغاست . همه اش یا خواب اوست یا تصویری خیالی از اینکه مرا دارد صدا می کند . نزدیک می آید و با دست راستش دست راستم را توی دستان گرمش فشار می دهد و با دست چپش بازوی راستم را . دلش می خواهد با این کار حرارت دوست داشتنش را برخم بکشد . من سکوت می کنم و توی چشمانش ذل می زنم . گاهی اینجا گریه می افتم . گاهی دستم را آرام بیرون می کشم و با اشک دور می شوم . گاهی می ایستم و بدون اینکه چیزی بگویم فقط چشم می دوزم به او . و او که می دانم سرسخت تر از آن است که شروع کند .
گاهی دستم را روی گونه هایش می کشم و بعد پیشانی و بعد پشت گردنش سفت می کنم و آرام لبهایش را می بوسم . گاهی خودش را عقب می کشد و نمی گذارد و گاهی چنان محکم مرا توی بازوانش فشار می دهد و لبهایم را می بوسد که فشارش تا توی بیداری هایم کشیده می شود .
دلم چقدر هوسش را کرده . کسی چه می داند پشت همین صفحه های مجازی چطور می شود دل باخت و دوست داشت .
دلم می خواهد درست مثل وقتی که جنون مستی داری و شیشه الکل سفید را با تلخی زهراگینش می بلعی ، صدایش را بشنوم . دلم می خواهد بگویم که شبها وقتی منتظر شوهرم می مانم که بیاید ، می خوابم روی کاناپه وسط حال و چشمهایم را می بندم و پرواز می کنم و می آیم کنار او .
گاهی حس می کنم برای اینکه بشناسدم باید همان مانتوی سفید قدیمی ام را با آن شلوار جین فاق کوتاه بپوشم و توی حرم امام رضا آرام قدم بزنم تا مرا پیدا کند .
گاهی گل صد برگ شهرام ناظری را می گذارم و فکر می کنم کنارم نشسته و دارد با من لذت می برد .
و سیگاری که همیشه با گوشه لبهایش محکمتر از دستان من توی دستانش جا دارد .
دلم نمی خواهد فکر کند با این نوشته دارم تحریکش می کنم تا یک بار دیگر وادارش کنم به من تلفن کند تا صدایش را بشنوم .نه من این را نمی خواهم . می دانم خودش خوب می داند وجودم دارد برای شنیدن فقط صدایش چاک می خورد . فقط می خواهم بداند که دوستش دارم . با همه وجودم . بداند که هرگز از ذهن من پاک نمی شود . بداند که از وقتی شماره اش را گم کردم عطشم برایش هزار برابر شده .
بداند که خیلی خوب بود و دوست داشتنی . بداند که دوست من است . بداند که توی قلب من است . بداند که هیچ چیز نمی تواند ریشه های یک دوستی واقعی را قطع کند .
